La vida es un carnaval
Jawel, het werd wel weer eens tijd voor een zonnetje!
En dus vertrek ik over 4 weken naar Brasil. Naar Rio wel te verstaan!
Samen met Kim -die de dagen aftelt om zich te herenigen met haar grenzeloze liefde Rodrigo- en Amy - die met haar rugzakje al menig Latijns-Amerikaans land heeft aangedaan de afgelopen maanden- hoop ik de samba te leren dansen in de straten van Rio en ondertussen de praias van Copacabana en Ipanema onveilig te maken!
Na carnaval is het plan in Hostel Mellow Yellow te gaan werken, waar Kim al tijdens NHTV stage heeft gelopen.
Ik kan niet wachten!!! Eindelijk naar Brasil 
http://www.reismee.nl/beheer/videos/view/12818/
Alweer bijna 3 weken thuis
… En das best even wennen. En toch ook weer niet want alles is eigenlijk gewoon hetzelfde gebleven. Maar 7 maanden is niet niks en best lang. En toch ook niet. Oftewel: double feelings!
Ik zal nog even vertellen hoe mijn reis verder door Mexico was. Nadat ik aangekomen was in het mooie San Cristobal de Las Casas ben ik weer een beetje verliefd op het mexicaanse geworden. Alles was weer zo mexicaans: het eten, het leuke accentje, de muziekjes, de oude kevers... Heerlijk! Na 2 dagen in San Cristobal doorgereisd naar Palenque, de stad van een van de grootste Maya-ruines in Mexico. De ruines liggen prachtig midden in de jungle en terwijl je je verbaasd over wat de Mayas hier 10duizenden jaren geleden allemaal hebben gebouwd, hoor je op de achtergrond de brulapen tekeer gaan. Jammer vond ik het alleen dat het een heel toeristische attractie was en er ontzettend veel Nederlanders waren.
Na Palenque heb ik weer een busje gepakt om 6u te reizen naar Campeche, een stad aan de noordkust van het schiereiland Yucatan. Daar heb ik eindelijk een beetje gerelaxed want ik was het constant inpakken en reizen inmiddels best een beetje moe geworden. In het hostel heb ik een heel aardige Argentijnse vrouw leren kennen, Teresa, die me de stad liet zien en me vol glorie vertelde over haar ‘patria’ Argentina. Geweldig mens!
De volgende middag: op naar Merida, een van de meest typisch Mexicaanse steden op Yucatan. Hier vond ik het meteen al geweldig en wilde eigenlijk niet weg. Het hostel lag heel centraal, ik sliep op een soort van gangetje in de slaapzaal (nog nooit vergezeld van zoveel muggen een goede nachtrust gemaakt) en leerde superlieve mensen kennen. De eerste dag met 2 zwitserse meisjes de stad verkend en ’s avonds op stap geweest. De volgende dag werd ik meegevraagd met 2 mexicanen die ik ook van het hostel kende en die met een hele familie/ vriendengroep van hen naar de Maya ruine Uxmal gingen (jawel nog meer ruines). Ze hadden een busje en ik paste er makkelijk bij. Een geweldige dag gehad in het snikhete gebied van de ruines die ik overigens op mijn top3 lijstje zet, nu ik een echte kenner ben. Na de ruines zijn we nog naar de grotten geweest; een enorm uitgebreid gangenstelsel ondergrondt het schiereiland Yucatan en nog steeds is niet alles ontdekt. We konden naar beneden -glibber de glibber- en met nog eens 300 muggebeten extra, waarna we om stipt 20u de vleermuizen naar buiten konden zien vliegen. Het waren er denk ik wel duizenden en een heel bijzondere ervaring ondanks dat ik enigszins bang was een vleermuis in m’n haar te krijgen. Die avond was er een wekelijks zondag-spektakel bezig op het centrale plein in Merida, met dans, muziek en eten.
De volgende dag toch maar besloten te vertrekken ondanks dat ik nog best even had willen blijven. Maar het idee van zon, zee en strand lokte me toch naar Tulum, aan de andere (Caribische) kant van Yucatan. En dat was het waard! In de bus leerde ik Rita kennen, een al wat oudere mevrouw uit Chemuyil, die me uitnodigde om haar familie te ontmoeten, haar huis te zien en te eten. Heel lieve familie die me zelfs nog meevroegen naar Chetumal (in het zuiden) te gaan de volgende dag. Helaas had ik daar geen tijd voor, maar het laat maar zien hoe lief en open de mensen daar zijn! Ik verbleef in een hostel met 16 andere mensen op de kamer wat voor heel wat gesnurk zorgt. De laatste ruines (van Tulum) waren het ook absoluut waard door hun ligging aan de kust. De turquoise blauwe zee en het parelwitte strand maken veel goed. Daar heb ik me dan de rest van de dag ook goed vermaakt.
De laatste dag op naar Playa del Carmen waar ik me weer heb herenigd met de 2 zwitsersen Kerstin en Janine. Wezen stappen daar om de volgende dag na niet zo’n heel lange nacht en ook een beeetje aan de late kant naar het vliegveld in Cancun te vertrekken voor mijn vlucht naar Atlanta. Het was allemaal gelukt.
En zo kwam ik de 30e aan op Schiphol waar heel wat lieve mensen op me stonden te wachten! Super om zo thuis te komen en ook weer lekker verwend te worden door mamiii
Dat was het dan.. 7 maanden in Midden-America, in 5 landen geweest en zoveel mensen leren kennen.
Een geweldige tijd die voor herhaling vatbaar is!
2 Schildpadjes in Centraal Amerika
Alweer 2 weken sinds we vertrokken zijn uit La Ceiba. Het waren bijzondere laatste dagen, ten eerste natuurlijk omdat Jurgen via Roatán naar Ceiba kwam en ik hem zoveel mogelijk heb laten zien! Daarnaast was het heel dubbel omdat ik wegging. We hebben nog vele ‘afscheidjes’ gedaan waaronder een grote ‘ hasta pronto’ surpriseparty op de school.
Dinsdag 6 juli zijn we vertrokken, als 2 schildpadjes met hun hele handeltje op de rug- daarnaast sleep ik ook nog een koffertje mee die Jurgen voor me had meegenomen uit NL. Allereerst zijn we naar Tela gegaan, om nog maar even te genieten van de Hondurese caribische kust. We hebben niet veel gedaan behalve de halve finale gekeken en gezwommen. Het was zoals gewoonlijk lekker warm en de hotelkamer met airco was daarom een uitkomst. De dag erop naar Copán, een van de trekpleisters van Honduras door de Maya Ruines. Elena doet sinds mei haar stage in Copán, dus die zag ik nu in korte tijd voor de tweede keer. Daarnaast kwam Joshue ook een dagje naar Copán, omdat ie me natuurlijk al vwreeeselijk miste. Het was heel leuk en apart daar met Jurgen, Elena en Joshue samen te zijn, we hebben lekker gegeten en gedronken en Jurgen en ik zijn naar de ruines geweest en naar het vogelpark. Na 2,5 dag daar was het dan echt tijd de grens over te gaan – adios Honduras...- op naar Guatemala. Allereerst bleven we in Antigua, een prachtige koloniale stad (waar ze de grootste pizzas van Napoli hebben). Het was zaterdag dat we daar aankwamen dus wat dachten Jurgen en ik: stappuhhh! Helaas kwamen we erachter dat alles om 1uur dicht ging net toen we het echte Antiguaanse uitgaansleven wilden gaan meemaken. De politie controleert elke bar en het is een soort kinderachtig spelletje tussen de bareigenaren en de politie. Toen dus maar vroeg naar bed, de volgende dag was de finale en we moesten op tijd een goeie plek zoeken om het op groot scherm te kijken. Na wat barretjes afgeweest te zijn bleek dat er voor veel gereserveerd moest worden! Kan je nagaan hoeveel NLers er al een plaatsje hadden bemachtigd... Gelukkig vonden we een gezellige bar waar de Spanjaarden – al waren het er niet veel- boven zaten en alle NLers beneden. De sfeer zat er goed in, jammer dat de oranje mannen toch niet tot een goal kwamen! Als klap op de vuurpijl regende het ook nog eens pijpestelen toen we de bar uitkwamen dus zat er weinig op dan van de Guatemalteekse koffie te genieten en de vele markten rond te struinen. De volgende dag hebben we nog wel wat kunnen zien van de Antigua en ’s middags hebben we bus gepakt naar Panajachel, wat aan Lago Atitlán ligt, een meer omringd door 3 vulkanen. Iedereen die naar Guate gaat heeft het altijd hierover en ik had er dan ook veel verwachtingen van. Helaas viel het een klein beetje tegen, misschien door het bewolkte weer en de mensen die veel te opdringerig waren, maar evengoed hebben we het er leuk gehad. We hebben rondom het meer 2 andere dorpjes bezocht, waar de mensen nog de traditionele kleding dragen. Vanuit Panajachel hebben we de grootste markt in Guate bezocht die twee keer per week in Chichicastenango wordt gehouden. Dit vonden we allebei wel een heel bijzonder dorpje, overal zie je wel dezelfde soort stoffen, beeldjes en tassen maar toch is het heel mooi al die kleurtjes. Vooral de kerk Santo Tomás was het bezoek waard; de mensen houden er de hele dag door nog typische Maya rituelen en ook in de kerk zie je de meest vrome mensen die op hun knieen naar het altaar kruipen.
Na 4 dagen rond het meer hebben we de bus gepakt naar Huehuetenango – jawel, verspreekt u zich niet! Vanuit daar zijn we meteen doorgegaan naar Todos Santos, de meest bijzondere Guate- ervaring voor mij. Het dorpje is totaal afgelegen en de inwoners hebben hun eigen Maya taal en klederdracht. Vooral het mannenpakje is heel opvallend: een rood wit gestreepte broek en een jasje met kleurige kraag, denk daar nog een zelfgewoven tas bij met alle kleuren van de regenboog en het plaatje is af. Ondanks dat de mensen voor ons de grootste bezienswaardigheid waren, vormden wij voor hen de attractie van de week. Waarom? Als je bedenkt dat de gemiddelde Todosantero ongeveer tot Jurgen z’n heup kwam, kan je je wel voorstellen waarom iedereen giechelend omhoog keek. Na een tijdje best heel irritant, vooral omdat er bijna geen andere buitenlanders (of gringos) waren... Toch hebben we het superleuk gehad, we sliepen bij een locale familie en onze kamer leek een cel inclusief muis op de laatste avond. De bezigheid in Todos Santos is simpelweg hangen op het centrale plein, praten en patat eten. Verder is naar de kerk gaan heel belangrijk en leven de mensen om te overleven. Ik ben blij dat we hier zijn geweest maar toch ook wel blij dat het waar ik nu zit iets warmer is (het was er namelijk ontzettend koud!).
Na 2 super gezellige weken reizen, zijn travelbuddy Jurg en ik gisterochtend vroeg om 3 uur opgesplitst. Ik ging met de chickenbus (oude Amerikaanse schoolbus) naar de grens en zit nu in San Cristobal de Las Casas, MEXICO! De reis was verschrikkelijk, de maximale snelheid was ongeveer 15 km per uur en ging door de hoge bergen over ongeasfalteerde wegen. Elke 500m werd er denk ik wel gestopt omdat er weer een gezin met 6 kids inkwam, en ieder gezin bracht zo zijn eigen luchtje mee.... Daarnaast hebben ze de gewoonte lekker met z’n 3en naast je te komen zitten, op een bankje voor 2 én terwijl er twee rijen verder op genoeg plek is. Nou goed, na 4,5 uur was ik van die kippenbus af. Hou je vast en probeer de logica te begrijpen van het transport in Guatemala: eenmaal bij een pompstation aangekomen te zijn, werd ik op straat gezet met m’n spullen. Vanaf daar moest ik een busje nemen – helemaal volgeladen- naar La Mesilla, het grensplaatsje. Vanaf daar een tuktuk naar de douane vanwaar je na het paspoort stempelen een taxi collectivo moet nemen door 3 km niemandsland naar de Mexicaanse migratie. Daar dan nog een stempeltje en een rekening voor belasting die ik de komende dagen moet betalen bij een bank en daarna verder naar Comitan in een busje. Vanaf daar was het dan nog 2 uur naar San Cristobal waar ik na 12uur kapot aankwam. Heerlijk, reizen!
Ik voel me echt weer in Mexico, het lijkt hier op Oaxaca waar ik 3 jaar geleden zat! De komende dagen ga ik m’n best doen op tijd in Cancun aan te komen, maar onderweg wil ik nog best veel zien. Onder andere Palenque, Campeche en Tulum.
Hoop jullie dan snel weer te zien in Nederland! Oja, voor degenen die het leuk vinden een schiphol momentje mee te maken: 30 juli om 12.10u
Liefs!!
Laatste dagen in mi Ceibita
Vreemd zo deze laatste dagen, het ene moment kan ik heel verdrietig zijn- jullie kennen me wel- en het andere moment zie ik heel erg uit naar het reizen en terugkomst in Nederland. Dubbele gevoelens en het zal nog wel een tijdje duren voor die weggaan.
Gisteren heb ik een supermooie surprise surprise gehad van m’n amigos Joshue, Nelda, Arlis en haar zoontje en Matias. Ik had al een klein vermoeden toen ik een vreemd – niet voor mij bedoeld – smsje van Joshue ontving. Maar toen hij daarna met het verhaal kwam dat Nelda ziek was en waarschijnlijk dengue had werd het toch wel wat serieuser en gingen we zo snel mogelijk richting haar huis om te kijken hoe het met haar ging. Na heel wat telefoontjes tussen Joshue en Arlis en nog meer vaag gedoe waar ik achteraf toch wel wat van zou moeten vermoeden kwamen we bij Nelda’s huis aan. Ze deed de deur open in het donker en steunde en kreunde alsof ze echt ziek was. Toen ging het licht aan SORPRESAAAAA! Ze hadden het mooi versierd met oranje balonnen en ik kon niet stoppen met lachen, was er helemaal ingetrapt. Buiten hebben we superlekker typisch eten gegeten aan een mooi gedekte tafel, zo lief! Ben zo blij dat ik deze lieve, gekke Ceibeños heb leren kennen.
Ik zal alles zo missen; mijn vrienden en de school, de brandende zon en de mooie natuur, de lieve mensen en kindjes van het weeshuis, mijn eindeloze wandelingen en taxiritjes, de bonen en rijst, waterflesjes bijvullen uit een zakje en geen water hebben voor een hele dag als je net zo bezweet bent en verlangd naar een douche, alles delen en tegelijkertijd niet alles aan iedereen kunnen geven, de man van de pulperia en de politieagent die altijd knipoogt, het licht dat uitvalt en m’n ventilatortje, de gekko’s en kakkerlakken, de man die met paard en wagen langs de huizen gaat en guineoooos schreeuwt, het wachten en relaxen, het strand en casa Roselyn, de voetbalgekte en het verlies van la ‘ H’, de lunches bij Doña Alberta en m’n eeuwige sandwiches, de mall en de markt, horchatas en rum, El potrero en Hibou, gebeld worden door mensen die je niet kent maar die je telefoonnummer weten doordat je net hebt opgewaardeerd, en nog zooooveel andere dingen! Zoveel meegemaakt in 6 maanden, zo’n geweldige tijd gehad!
De laatste dagen nog maar goed genieten dus, en niet alleen maar met Jurgen! Vanmiddag ga ik hem ophalen van de ferry van Roatan en show ik alle must-sees van La Ceiba.
Maandag vertrekken we naar het westen en laat ik Ceiba achter me ... voorlopig dan! 
Mirando aquel mar de estrella llegue a ceibita la bella
Pico a piquito poquito a poco pico bonito me tiene loco
No soy rombito zo pero se de naufragar
que sea en las isla de la bahía
y que no me venga a buscar
Polache
Vergeet niet de laatste 3 videos te kijken!
Wedstrijd wekker
Ja ja.. ik ben al 5,5 maand in Honduras, dussss inmiddels volleerd Catracha (Hondurese). En wat doe je dan als Honduras in de Worldcup meespeelt?? Juist, je doet mee, koopt een shirt, voelt de spanningen mee, krijgt kippenvel bij het WakaWaka lied, kleurt je gezicht nog net niet in smurfblauw met sterretjes, en… zet je wekker om 4.30u om de wedstrijd te kunnen zien. Dat is wat ik vanmorgen heb gedaan. Daar zaten we dan, om 5.30 klaar voor de wedstrijd. Het was de eerste keer dat de taxi chauffeurs ons afwezen, te gehaast om op tijd voor de buis te zitten, maar gelukkig waren we op tijd voor de aftrap. Helaas mocht het zo zijn dat de chille Chilenen domineerden en het 1-0 op 1-0 bleef hangen. Jammer, adios kippenvel en hola España bij de wedstrijd zaterdag.
Afgelopen week was Miriam hier de hele week! Het was super en ik had eindelijk weer eens een normaal HUIS, waar we konden koken en kleren wassen en met airco slapen. Afgelopen donderdag zijn we om 6u opgestaan om met de kids van het weeshuis waar Miriam meehielp naar Tela te gaan. Ik was meegevraagd omdat het 22 kinderen zijn en er slechts 2 volwassenen waren. Het was een onvergetelijke dag, zowel voor de kids als voor mij. We zaten met z’n allen in een busje gepropt wat normaal voor ongeveer 15 personen zou gelden. Het deed er allemaal n iet toe, toen we na 2 uur aankwamen in Tela, gingen we naar Lancetilla- het natuurpark waar ik al eerder was geweest. Daar hebben we rondgelopen en in een rivier afgekoeld. De kindjes waren allemaal zo lief en als je bedenkt wat ze allemaal hebben meegemaakt kan je je niet voorstellen hoe ze zo vrolijk kunnen zijn. Veel kindjes zijn misbruikt (zelfs kleine Lola van 4 jaar), mishandeld en veel hebben geen ouders meer. 1 meisje, Rosita, was vrij nieuw in het weeshuis en was stilletjes. Ze zat al de tijd bij me op schoot en toen we gingen badderen vroeg ze me: ‘wil je meehelpen zoeken naar m’n mami? Of neee, ik wil dat jij m’n mami bent!’ Hartbrekend, zo’n schatje! Na Lancetilla zijn we nog naar het strand geweest, prachtig! Terug in Ceiba waren we gebroken en zijn we meteen gaan slapen.
Miriam kon niet in Honduras zijn, zonder dat we nog even naar het geliefde Utila teruggingen, dat hadden we al afgesproken toen ze wegging. Vrijdagochtend namen we de ferry en alles was weer zoals altijd, je komt dezelfde mensen tegen die nog steeds denken dat we zusjes zijn (ghehe!). Ennn zelfs de politieman met té korte shorts als ie gaat sporten. Heb me weer kapot gelachen om zijn kunsten, hij doet me extreem veel denken aan de verkeersregelaar van de Mars-reclame, remember?! Spencer, een gast uit Tegus die we de eerste keer in Utila hadden leren kennen, was ook dit weekend overgekomen. Natuurlijk 2 avonden uitgeweest, lekker gegeten en zaterdag eindelijk gesnorkeld. Iedereen komt naar Utila om te duiken/ snorkelen maar Tessa was er alleen nog maar geweest om te chillen en feesten. Zaterdag was het dan zover, na een live vechtpartij voor onze neus om wie ons mee zou nemen in de tuktuktaxi– oeps!- stapte we in de tuktuk van een van de vechtbaasjes om naar het uiteinde van het eiland te gaan. Daar snorkels gehuurd met flippers en het water in. Helaas was de zee wat te wild en had ik na een half uur keihard flipperen ongeveer 2 liter zeewater binnengekregen. Hoe dan ook was het supermooi en hebben Miri en ik ons prima vermaakt. Vooral door de foto’s…
Vandaag is zij weer terug gegaan naar Duitsland en is alles weer gewoon, zit ik weer in m’n eigen huisje met ventilatortje, standaard sandwiches en lekkende wc. Ach.. alles went! Ben hier nog maar 2,5 week, zo raar! Over precies 2 weken komt Jurgen al. Ben nu vooral bezig met m’n schoolopdrachten want dat is nog heel wat werk. Daarnaast zijn er best wat studenten en ben ik dus na t werk continue de hort op.
Hoe zijn de sferen daar?? Iedereen oranje?? Hup Holland Hup!? Blijf m’n wekker niet zetten... Gelukkig spelen ze morgen op een normale tijd!!
VIVA HOLANDA!
E un carnaval!
Exploring never bores
Nieuwe culturen, nieuwe avonturen
Alweer een tijd geleden dat ik iets van me heb laten horen, dit keer zal het kort en krachtig zijn want sta op het punt te vertrekken.
Wat is er allemaal gebeurd:
- Na een lange zoektocht eindelijk een appartement gevonden, in dezelfde wijk als waar ik woonde en dus ook de school zal zijn. Het vervelende is dat het er snikheet is, er bijna geen ventilatie is en de hitte van de airco van de buurvrouw regelrecht in mijn kamer komt. Verder ook nog geen meubels, alleen een bed en koelkast! Joshue, m´n collega, komt bij me wonen, gezellig! Het poepende muisje is dus verleden tijd.
- Afgelopen weken is de temperatuur flink gestegen en was het eergisteren rond de 43 graden. We zijn ´s middags naar de rivier geweest om een beetje af te koelen. Gister heb ik een regendansje gedaan toen er wat spetters vielen; nog nooit zo op regen gehoopt.
- Toen we dinsdag naar Rio Maria gingen is er nog wat spannends gebeurd. We waren met een vriend van me meegereden, hij had zijn auto bovenaan de rivier geparkeerd en alles was leuk, lekker chillen in de rivier. Totdat er een man met machete kwam die zei dat er was ingebroken in de auto. Alvaro´s spullen waren allemaal meegenomen waaronder documenten, mobiel en portemonnee. Iemand had de 3 jongens gezien die het raam hadden stukgeslagen en hij ging meteen op zoek. Niet zo´n heel slim idee want het is best gevaarlijk en je weet nooit of ze wapens bij zich hebben of hoe de ouders reageren. Uiteindelijk had hij ze gevonden, is de politie gekomen en zijn er 2 van de 3 jongens (16 jaar) ontsnapt. De 3e heeft alles opgebiecht wat ze ooit hadden gedaan en we hopen op een goede afloop en terugkeer van de gejatte spullen.
- Ik heb een pakketje met gesmolten stroopwafels en paaseitjes gekregen van Hansa en Denise! Ondanks dat het er niet meer helemaal uitzag zoals het hoort ben ik toch heerlijk aan het genieten van deze Nederlandse traktatie.
Vanochtend heb ik mijn backpackje weer gepackt, veel te veel mee natuurlijk. Onderweg van mijn appartement naar de school -10 minuten- zijn er wel 8 taxi´s toeterend langsgekomen. Eerst ga ik vandaag naar Tegucigalpa, dan daar overnachten, morgenochtend naar Managua (Nicaragua), daar overnachten, dan de volgende ochtend naar San Jose alwaar ik Elena (vriendin uit Guatemala) hoop te zien! Ben klaar voor mjin nieuwe avontuur en hoop jullie volgende keer weer te kunnen verblijden met verhalen uit Nicaragua en Costa Rica.
Veel liefs!!
Laatste verhalen
Laatste reacties
Blijf op de hoogte!
Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.